Nadwrażliwość na dźwięki
Dziecko zatyka uszy przy odkurzaczu, suszarce, głośnej muzyce lub gwarze w sali. Może unikać imprez i zatłoczonych miejsc.
Poznaj przykłady z codziennego życia, wykonaj rozbudowany test orientacyjny dla rodzica, przeczytaj FAQ i sprawdź, kiedy warto umówić konsultację SI.
Pojedynczy objaw nie oznacza zaburzeń SI. Znaczenie ma częstotliwość, nasilenie i wpływ zachowania na codzienne funkcjonowanie dziecka w domu, przedszkolu lub szkole.
Dziecko zatyka uszy przy odkurzaczu, suszarce, głośnej muzyce lub gwarze w sali. Może unikać imprez i zatłoczonych miejsc.
Przeszkadzają mu metki, szwy, czesanie, obcinanie paznokci, kremowanie albo przypadkowy dotyk innych osób.
Akceptuje bardzo mało produktów, odrzuca określone konsystencje, zapachy lub temperaturę posiłków.
Biega, skacze, wspina się, kręci i trudno mu pozostać w jednej pozycji nawet podczas spokojnych aktywności.
Lubi mocne przytulanie, przepychanki, uderzanie w przedmioty, ciężkie koce lub intensywny docisk ciała.
Unika huśtawek, drabinek, schodów, zjeżdżalni albo odrywania stóp od podłoża. Nowe aktywności ruchowe budzą lęk.
Często się potyka, wpada na meble, ma problem z łapaniem piłki, jazdą na rowerze lub nauką nowych ruchów.
Łatwo rozpraszają je dźwięki, ruch lub dotyk. W hałaśliwym otoczeniu szybciej się męczy i ma trudność z wykonaniem polecenia.
Ubieranie, mycie zębów, korzystanie ze sztućców albo wiązanie butów wymaga dużo większego wysiłku niż u rówieśników.
Po dniu pełnym bodźców dziecko reaguje płaczem, złością, wycofaniem albo potrzebuje dużo czasu, by się uspokoić.
Konsultację warto rozważyć wtedy, gdy reakcje sensoryczne regularnie utrudniają dziecku zabawę, naukę, sen, jedzenie, ubieranie, relacje lub udział w zajęciach.
Odpowiedz, myśląc o ostatnich kilku tygodniach. Test nie stanowi diagnozy i nie zastępuje badania Integracji Sensorycznej, ale pomaga uporządkować obserwacje.
Specjalista pyta o rozwój, codzienne zachowania i sytuacje, które budzą niepokój.
Dziecko wykonuje zadania ruchowe i sensoryczne w formie dostosowanej do wieku.
Terapeuta analizuje sposób reagowania na bodźce, koordynację, równowagę i planowanie ruchu.
Rodzic otrzymuje omówienie wyników oraz wskazówki do domu, przedszkola lub szkoły.
Nie. Duża potrzeba ruchu może być cechą temperamentu lub etapem rozwoju. Niepokój budzi sytuacja, gdy zachowanie jest bardzo intensywne, utrudnia codzienne funkcjonowanie albo występuje razem z innymi trudnościami sensorycznymi.
Niektóre reakcje mogą zmniejszać się wraz z dojrzewaniem, ale trudności wpływające na codzienność warto ocenić wcześniej. Odpowiednio dobrane wsparcie pomaga dziecku lepiej radzić sobie z bodźcami i rozwijać potrzebne umiejętności.
Konsultacja może odbyć się już u małego dziecka, jeśli rodzic obserwuje niepokojące reakcje na dotyk, ruch, jedzenie, dźwięki lub pielęgnację. Zakres badania jest zawsze dopasowany do wieku.
Najlepiej ubrać dziecko wygodnie i nie przedstawiać spotkania jako egzaminu. Warto zabrać dokumentację medyczną, opinie z przedszkola lub szkoły oraz własne notatki z konkretnymi przykładami zachowań.
Nie. Test ma charakter wyłącznie orientacyjny. Diagnozę procesów Integracji Sensorycznej przeprowadza wykwalifikowany specjalista na podstawie wywiadu, obserwacji i odpowiednich prób diagnostycznych.
Nie musisz samodzielnie interpretować wszystkich zachowań. Konsultacja pozwala uporządkować obserwacje i ustalić, czy wskazana jest pełna diagnoza lub terapia SI.