Obserwacja zachowania
Specjalista obserwuje m.in. sposób inicjowania kontaktu, reagowania na drugą osobę, dzielenia uwagi i komunikowania potrzeb.
Dowiedz się, czym jest badanie ADOS-2, jak wygląda spotkanie, jak przygotować dziecko i dlaczego wynik powinien być interpretowany jako część szerszego procesu diagnostycznego.
ADOS-2 to narzędzie obserwacyjne stosowane w diagnostyce spektrum autyzmu. Podczas spotkania diagnosta proponuje aktywności i sytuacje społeczne, które pomagają zobaczyć naturalny sposób komunikowania się, reagowania i nawiązywania kontaktu.
Specjalista obserwuje m.in. sposób inicjowania kontaktu, reagowania na drugą osobę, dzielenia uwagi i komunikowania potrzeb.
Inaczej wygląda badanie małego dziecka, inaczej nastolatka lub osoby dorosłej. Dobierany jest odpowiedni moduł.
ADOS-2 dostarcza ważnych informacji, ale nie powinien być jedyną podstawą rozpoznania.
Przebieg zależy od wieku, rozwoju i poziomu mowy. Dla dziecka spotkanie może przypominać zabawę, rozmowę lub serię krótkich aktywności.
Rodzic otrzymuje informacje organizacyjne, a diagnosta poznaje najważniejsze powody zgłoszenia.
Mogą pojawić się zabawki, książeczki, opowiadanie historyjek, rozmowa lub zadania wymagające współdziałania.
Specjalista zwraca uwagę na komunikację, wzajemność społeczną, gesty, kontakt, wyobraźnię i powtarzalne zachowania.
Po badaniu diagnosta koduje obserwacje i interpretuje wynik w kontekście całego procesu diagnostycznego.
Nie trzeba uczyć dziecka odpowiedzi ani ćwiczyć określonych zachowań. Najcenniejsza jest naturalna reakcja w spokojnej, bezpiecznej sytuacji.
Pojedynczy objaw nie przesądza o spektrum autyzmu. Ważny jest cały obraz rozwoju, funkcjonowanie w różnych środowiskach oraz wpływ zachowań na codzienność.
Dziecko rzadko inicjuje kontakt, ma trudność z podtrzymaniem wspólnej zabawy lub rozumieniem intencji innych osób.
Mowa może rozwijać się później, być bardzo formalna, powtarzalna albo służyć głównie do przekazywania potrzeb.
Zmiana planu, trasy lub sposobu wykonania czynności może wywoływać duże napięcie.
Pojawiają się powtarzane ruchy, układanie przedmiotów, echolalie lub intensywne rytuały.
Dziecko może długo koncentrować się na wybranym temacie i mieć trudność z przechodzeniem do innych aktywności.
Może bardzo silnie reagować na dźwięki, dotyk i zapachy albo aktywnie poszukiwać intensywnych bodźców.
Wynik obserwacji powinien zostać zestawiony z wywiadem rozwojowym, informacjami od rodziców i nauczycieli, oceną specjalistów oraz — zależnie od potrzeb — innymi badaniami. Wnioski dotyczą całego obrazu funkcjonowania, a nie jednego wyniku liczbowego.
Obejmuje historię rozwoju, komunikacji, relacji, zachowań i codziennego funkcjonowania.
Zachowanie w domu może wyglądać inaczej niż w przedszkolu, szkole lub pracy.
W zależności od wieku i sytuacji w diagnozie mogą uczestniczyć specjaliści różnych dziedzin.
Samo spotkanie obserwacyjne zwykle trwa kilkadziesiąt minut, ale czas całego procesu diagnostycznego może być dłuższy i obejmować dodatkowe konsultacje.
Zależy to od wieku, modułu i zasad placówki. Przy małych dzieciach rodzic często pozostaje w gabinecie, natomiast przy starszych osobach może czekać poza salą.
Diagnosta analizuje jakość zachowania, sposób komunikacji i cały kontekst, a nie tylko wykonanie zadania.
Nie powinno się wyciągać takiego wniosku na podstawie jednego narzędzia. Wynik interpretuje się razem z innymi informacjami klinicznymi i rozwojowymi.
Nie należy ćwiczyć zadań ani uczyć odpowiedzi. Wystarczy wyjaśnić dziecku przebieg spotkania i zadbać o komfort.
Narzędzie powinno być stosowane przez odpowiednio przygotowanego specjalistę znającego zasady administracji, kodowania i interpretacji.
Opowiedz nam o swoich obserwacjach. Pomożemy wyjaśnić, jak może wyglądać proces diagnostyczny i jaki rodzaj konsultacji warto rozważyć.